ゴッチの世界 โลกใบน้อยของゴッチ

สวัสดีชาวโลกทุกคน

ในที่สุดไอ้ก็อตจิคนนี้มันก็ได้อัพบลอคซะที หลังจากทีดองไว้มานาน(ตามเคย)ก็ได้ฤกษ์(เลิก??)อัพซะที

คราวนี้เป็นงานคอสที่ได้ไปมาเมื่อวันที่ 15 แต่เพิ่งได้อัพเพราะปรับรูปนานมาก แค่จะเอาโปรแกรมมาลงก็แทบตาย(อันนี้เป็นโน๊ตบุ๊คชาวบ้านเค้า)แล้วมันก็อืดดดด เน็ตก็อืดดดดด คนปรับก็อืดดด(ไม่เกี่ยว)

งานนี้จัดที่โคราช พอเป็นโปรแกรมปุ๊บก็ตกลงปลงใจจะมาที่งานนี้ทันที เพราะเราต้องกลับโคราชมาอยู่กับญาติ(เห็นตารางงารคอสก็วันสอบ O-net เสร็จ)แล้วเวลาเตรียมตัวชุดนี้น้อยมาก ถ้าเทียบกับความอลังของชุด(คนอื่นว่าไงเราไม่รู้แต่สำหรับเรามันอลังสุดแล้วเท่าที่เคยคอสมา) ก็โทรหาน้องแอลให้ช่วยหาร้านให้หน่อยเพราะเราออกจากบ้านไม่ได้ ต้องอ่านหนังสือสอบ A-net ต่อ(แต่ก็ยังจะมีอารมณ์คอสเน๊อะ)<<<<<พอดีคณะที่อยากเข้ามันไม่ได้ใช้ก็เลยชิวๆ  พอสอบเสร็จก็ไปวัดตัวซื้อผ้า หาของทุกอย่างภายในอาทิตย์นั้นแล้วก็คอสเลย สรุปชุดนี้ 1 อาทิตย์พอดี =  =" เสร็จทันได้ไงยังไม่รู้เลย เจ้าจอร์จมาก ต้องขอบคุณป้าด้วยที่เร่งให้(แม้มันจะไม่ค่อยเรีบยร้อยเท่าไหร่)

มาดูรูปเลยดีกว่า อาจจะโหลดโหดล่ะมั้ง เพราะไม่มีปัญญาเอาลงมัลตี้ เดี๋ยวเครื่องมันจะค้างซะก่อน(แค่ Photobucket ก็ค้างไปหลายรอบ มัลตี้นี่ไม่ต้องพูด)

รูปคนอื่นมีน้อย เพราะตากล้องไม่กล้าไปขอเค้าถ่าย บางรูปเบลอไม่ได้เอาลง แล้วตากล้องไม่ถนัดถ่ายรูปคนอื่นอีกต่างหาก ซึ่งรูปเราที่เห็นวันนี้ มาจากเราบอกมุมกล้องล้วนๆ = =" ตกลงใครถ่ายกันแน่ฟระ?

ส่วนงานข้างใน ร้อนมาก!! ร้อนแบบแป้งที่โบ๊ะๆมาไหลค่ะ เจ้าจอร์จ แล้วชุดเรามันก็....! จะเป็นลม แล้วแดดแรงมากๆ แบบว่า ตอนแรกไม่กล้าออกไปข้างนอกงานเลย เดี๋ยวจะละลาย คนในงานก็เยอะนะ คนคอสก็พอสมควร แต่แอบเซ็งตรงที่คนมางานมารยาทแย่มาก มองเราตั้งแต่หัวตรดเท้าด้วยสายตาโคตรหยามอ่ะ แล้วก็พวกเหยียบชุด เราก็เค้าใจว่าหางมันยาว เหยียบบ้างก็ไม่เป็นไร ใครไม่รู้ตัวก็ไม่ว่า เค้าใจ แต่ไอ้พวกเหยียบแล้วหันมามองแล้วเดินต่อเนี่ยดิ เอ่อ...ขอโทษซักคำได้มั้ย?? แล้วมีคนนึงที่เราแค้นมาก เกือบจะหันไปกระชากผมแล้ว เหยียบหางเราจะชุดขาดดัง ปึก! แล้วเธอยังหันมามองด้วยสายตาประมาณว่า อะไรหรอ แล้วเดินลั่นล้าจากไป  ยังดีที่พี่เราเอาเข็มกลัดไปด้วย ไม่งั้นได้ถลกกระโปรงเตะคนแน่ๆ

คนดีๆในงานก็มี....ไม่ค่อยเยอะ...เพราะอากาศร้อนด้วยมั้งก็เลยหงุดหงิดง่าย ส่วนคนคอสดูไม่ค่อยน่าคุยด้วยเท่าไหร่(เค้าเจ้าถิ่น เรามันมาจากกทม.นิ)

รูปนี้ถ่ายกับคนในงาน ลืมถามชื่อ ถ้าทีมนี้ลงประกวด เราจะเชียร์สุดใจขาดดิ้นเลย ประทับใจมาก

ถ่ายกับนัท staff พิธีกร และเจ้าของงาน(มั้ง) อยากบอกว่าน้องหล่อกว่าที่พี่คิด (กรี้ดดด แต๋วแตก) ขอบคุณที่ตอบสัมภาษณ์ให้นะคะ Mana เค้าไม่พูดน้องก็เข้าใจ ถามเอง ตอบเอง (ฮา)

รูปรั่วๆหนึ่งรูปกับพี่สาวตากล้อง น่ารักใช่ม๊า(หมายถึงพี่เรา ไม่ใช่เรานะ) ส่วนเรานี่...อุบาทว์ได้อีก(ต้องขอโทษแฟนๆmana มา ณ ที่นี้)

รับ(ซาลาเปา)มานา เพิ่มมั้ยคะ?

ต่อไปนี้จะเป็นรูปที่ดูดี ซึ่งทุกคนก็ดูอยู่....แป็ก(หมายเหตุ เจ้าของบลอคชื่อ ดี )

รูปนี้ต้องบอกมุมกล้อง บอกท่า บอกทุกอย่างกับพี่ ไม่งั้นไม่ได้ขนาดนี้

รูปนี้กว่าจะถ่ายได้ นานมากกกกกก เล่นเอาคนในรูปเหนื่อย ตากล้องก็เหนื่อย คยลุ้นข้างๆยังเหนื่อยเลย(ฮา)

รูปนี้สังเกตดีๆจะมีของบางอย่างอยู่ ใครรู้จะได้รับของรางวัล ตั๋วรถไฟฟ้าหมดอายุฟรี!!!

ถ่ายได้ด้วยความบังเอิญ

รูปที่ภูมิใจที่สุด กว่าจะถ่ายได้ เล่นเอาเหนื่อยไปตามๆกัน เป็นรูปที่ปรับแสงออกมาแล้วรู้สึกว่าเหมือนที่สุดแล้ว

จริงๆแล้วมีรูปทีมที่ชนะด้วยแต่คนที่บ้าน(พี่สาวกับอาอี้)ไม่พอใจทีมที่ชนะ(?)ก็เลยไม่ขอเอาลง(จริงๆแล้วขี้เกียจว่างั้นเหอะ)

ก็ต้องขอบคุณงาน Natsu No Uta ที่จัดในโคราช

ขอบคุณน้องนัทที่ตอบสัมภาษณ์แทน(ฮา)

ขอบคุณสถานที่ ที่เราเกือบจะไปผิดเพราะจำเซนเตอร์กับธานีสลับกัน(มาเชคอีกทีตอนเที่ยงคืนวันที่จะไป)

ขอบคุณคุณแม่ซักคนที่ให้เรายืนตากพัดลม

ขอบคุณคุณพี่สุดสวยที่ยอมเป็นตากล้องให้(แล้วจะไปวาดสตอรี่บอร์ดให้นะจ๊ะ)

ขอบคุณอาอี้ที่แต่งหน้าให้

ขอบคุณตากล้องที่(หลงผิด)มาถ่ายรูปเรา (ฮา)

สุดท้าย ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นนะจ๊า

เจอกันเมื่อชาติต้องการ